Veel samenwerking verloopt moeizaam.
Aan de buitenkant loopt het vaak nog door, maar in de praktijk verliest het gaandeweg zijn stroom. We voeren gesprekken, maken afspraken en hebben het gevoel dat we het over hetzelfde hebben. Dat we naar dezelfde situatie kijken, dezelfde belangen hebben en dezelfde verwachtingen delen. Maar als je iets langer blijft kijken, klopt dat zelden.
Wat er gebeurt in samenwerking
Wat voor de één helder is, blijft voor de ander impliciet. Wat voor de één werkt, schuurt voor de ander al een tijd. En wat voor de één logisch voelt, past voor de ander niet. We kijken allemaal vanuit ons eigen perspectief — en hebben vaak niet door dat dat zo is. En juist daar begint het te schuren, terwijl het aan de buitenkant nog lijkt te werken.
Een andere manier van kijken
Jaren geleden kwam ik in aanraking met het werk van David Bohm. Wat mij daarin raakte, was niet zozeer een theorie, maar een eenvoudige observatie: Dat wij geneigd zijn onze gedachten te verwarren met de werkelijkheid. En dat we zelden beseffen dat we kijken door een interpretatie die we zelf niet meer als interpretatie herkennen.
Sindsdien kijk ik anders. En zie ik het overal terug. In organisaties, in teams en in gesprekken die nét niet meer vanzelf gaan.
Waar samenwerking echt begint
Misschien begint samenwerken daar wel. Bij het besef dat wat jij ziet, niet per se is wat de ander ziet. En dat je dus eerst iets anders te doen hebt:
werkelijk proberen te begrijpen hoe de ander kijkt.
Niet van een afstand.
Maar midden in de praktijk.
Mijn rol daarin
De afgelopen tijd merk ik dat dit steeds meer de kern is van mijn werk. In wat ik schrijf. In de lezingen die ik geef. En in hoe ik met leiders en teams meeloop. Ik maak zichtbaar wat er al speelt. Zodat het gesprek weer echt gevoerd kan worden. En samenwerking weer kan gaan stromen.
Blijf op de hoogte
Schrijf je in op de nieuwsbrief en ontvang maandelijks een mail met nieuwe inzichten.
