Wat zichtbaar is, is zelden het hele verhaal.
In samenwerking lijkt vaak duidelijk wat er speelt. Er zijn afspraken, rollen en doelen. En toch voel je ergens dat het niet klopt.
Het loopt nog. Maar het klopt niet meer.
Dat heeft vaak te maken met hoe we kijken. We kijken vanuit één perspectief — terwijl er in werkelijkheid meerdere tegelijk meespelen.
De neiging om te versimpelen
Op het moment dat het begint te schuren, zie je vaak hetzelfde gebeuren: we gaan duiden, verklaren en zoeken naar oorzaken.
Dat geeft houvast. En tegelijk versmalt het ons zicht.
Wat er speelt, is zelden eenduidig. Het is een samenspel van verschillende lagen die elkaar voortdurend beïnvloeden.
Meerdere werkelijkheden tegelijk
In de praktijk zie ik dat er altijd meerdere lagen tegelijk aanwezig zijn:
Die perspectieven bestaan naast elkaar en beïnvloeden elkaar voortdurend.
Wat zichtbaar wordt aan de oppervlakte, is vaak een uitdrukking van wat daaronder speelt.
Een andere manier van kijken
Voor mij zijn de 5 lenzen geen model om toe te passen. Het is een manier van kijken. Een manier om eerst te zien wat er gebeurt, voordat er betekenis aan wordt gegeven. Dat vraagt dat je meerdere perspectieven tegelijk kunt laten bestaan. Daar ontstaat ruimte.
Wat vraagt dat in de praktijk
In de praktijk betekent dit dat je vertraagt. Je kijkt eerst. Wat gebeurt hier eigenlijk? Wat wordt zichtbaar? En wat blijft nog onuitgesproken? Van daaruit ontstaat richting.
Mijn rol daarin
In mijn werk gebruik ik verschillende invalshoeken om zichtbaar te maken wat er speelt. Ik kijk, breng onder woorden wat er gebeurt en maak het bespreekbaar. Zodat mensen elkaar weer kunnen ontmoeten in wat er werkelijk speelt — en van daaruit verder kunnen
Blijf op de hoogte
Schrijf je in op de nieuwsbrief en ontvang maandelijks een mail met nieuwe inzichten.
