Waarom het goede gesprek begint met nieuwsgierigheid.
Ik begin vanuit niet-weten. En juist daardoor ontstaat ruimte om werkelijk te ontdekken wat er speelt.
Wanneer een leidinggevende mij vraagt mee te kijken, is er meestal al van alles geprobeerd. Er is gesproken, overlegd, bijgestuurd en soms opnieuw gereorganiseerd. Iedereen werkt hard en toch lukt het niet om de gewenste beweging op gang te krijgen.
De verleiding is groot om meteen met oplossingen te komen. Een nieuw plan, andere afspraken of een volgende teamsessie.
Maar wat als we nog niet goed begrijpen wat er werkelijk speelt?
Het goede gesprek begint met nieuwsgierigheid
Ik hoef het antwoord niet te hebben. Ik hoef zelfs niet vooraf te weten welke vragen ik ga stellen.
Ik begin gewoon een gesprek. Vanuit oprechte nieuwsgierigheid naar de ander. Ik luister, vraag door en laat het gesprek zijn eigen weg vinden.
En dan gebeurt er iets. Mensen gaan vertellen. Het gesprek verdiept zich en er komen dingen naar boven die vooraf niet zichtbaar waren.
Dat voelt soms ongemakkelijk. Ik weet immers niet waar het gesprek naartoe gaat. Maar juist omdat er geen hiërarchie is en niemand iets hoeft te verdedigen of meteen op te lossen, ontstaat er ruimte.
We onderzoeken samen wat er speelt.
Niet het gesprek sturen naar wat ik wil weten, maar ontdekken wat de ander mij te vertellen heeft.
We zien niet alles
Iedereen kijkt vanuit zijn eigen ervaringen, overtuigingen en positie naar wat er gebeurt. Dat geldt voor medewerkers, hun leidinggevende en natuurlijk ook voor mij.
Daarom spreek ik met verschillende betrokkenen. Niet om te bepalen wie gelijk heeft, maar om te begrijpen hoe ieder van hen de werkelijkheid ervaart.
Door die perspectieven bij elkaar te brengen, worden patronen zichtbaar die niemand afzonderlijk kon zien. Soms blijkt dat het probleem ergens anders ligt dan aanvankelijk werd gedacht.
Ik breng samenhang aan in wat ik hoor en bespreek mijn bevindingen met de leidinggevende. Wat herkennen we? Wat schuurt? En waar ligt de werkelijke opgave?
Zo ontstaat helderheid over wat er speelt en waar de aandacht naartoe moet. Dat is ook het uitgangspunt van mijn werkwijze: eerst begrijpen wat er werkelijk speelt, voordat we samen de juiste beweging bepalen.
De leidinggevende blijft aan het roer
Als onafhankelijk adviseur en vertrouwelijk klankbord sta ik naast de leidinggevende. Niet om de verantwoordelijkheid over te nemen, maar om samen te onderzoeken welke keuzes nodig zijn.
Soms vraagt dat om duidelijkere rollen en afspraken. Soms om het bespreekbaar maken van spanningen of het versterken van de samenwerking. En soms ligt de belangrijkste opgave juist buiten het team.
Vanuit die helderheid bepalen we samen de juiste focus. Vervolgens blijf ik betrokken om de beweging te begeleiden, koers te houden en waar nodig bij te sturen.
De leidinggevende blijft aan het roer. Het eigenaarschap blijft bij de mensen die het samen moeten doen.
Want uiteindelijk gaat het niet om mijn antwoorden, maar om de ruimte die ontstaat wanneer mensen elkaar werkelijk gaan begrijpen.
Ik hoef het antwoord niet te hebben. We ontdekken samen wat er werkelijk speelt.
Meer over de achterliggende gedachten lees je in het boek Organisatiekunst: Van controle naar vertrouwen.
Blijf op de hoogte
Schrijf je in op de nieuwsbrief en ontvang regelmatig nieuwe inzichten.
