Zolang het rustig is, lijkt samenwerking vaak vanzelf te gaan.
We begrijpen elkaar, vinden elkaar en weten wat er nodig is. Maar zodra de druk toeneemt, verandert er iets. Niet alleen in de situatie, maar vooral in hoe wij reageren. Waar eerst ruimte was, ontstaat vernauwing.
Waar vertrouwen zat, komt twijfel. En waar we elkaar konden aanvullen, gaan we steeds meer vanuit onszelf handelen.
De één gaat harder werken, sneller beslissen en meer sturen. De ander trekt zich terug, zoekt houvast of probeert juist verbinding te houden. Op zichzelf zijn dat logische reacties. Maar in de onderlinge dynamiek beginnen ze elkaar te versterken op een manier die niet meer helpt.
En zonder dat iemand het doorheeft, verschuift de samenwerking. Wat eerst aanvullend was, wordt tegenwerkend. Wat eerst vanzelf ging, vraagt ineens moeite. En juist daar wordt zichtbaar wat er onder de oppervlakte al langer speelde.
Druk maakt niet kapot. Druk maakt zichtbaar.
