We praten nog wel, maar bereiken elkaar niet meer echt.
We denken vaak dat we het over hetzelfde hebben. Dat wat voor ons logisch is, ook voor de ander vanzelf spreekt. En dat als we iets uitspreken, het ook zo wordt gehoord als we het bedoelen. Maar dat is zelden zo.
Iedereen kijkt vanuit zijn eigen achtergrond, zijn eigen ervaringen en zijn eigen manier van betekenis geven. Wat voor de één vanzelfsprekend is, kan voor de ander juist spanning oproepen. Niet omdat iemand het verkeerd ziet, maar omdat we simpelweg anders kijken.
Zolang er ruimte is, hoeft dat geen probleem te zijn. Dan vullen verschillen elkaar aan en ontstaat er beweging. Maar zodra de druk toeneemt, verandert dat. Dan worden onze aannames sterker, reageren we sneller en verliezen we ongemerkt het contact met elkaar.
We praten nog wel, maar bereiken elkaar niet meer echt.
En precies daar begint het te schuiven in samenwerking. Niet in wat we doen, maar in hoe we elkaar nog wel of niet verstaan.
Zonder SAMEN geen SAMENwerking.
