Samenwerking loopt zelden vast op de inhoud.
Niet op het plan, niet op de bedoeling en vaak ook niet op de inzet van mensen. Het gaat mis in wat er tussen mensen gebeurt.
In hoe we elkaar begrijpen, of juist niet meer begrijpen. In verwachtingen die niet worden uitgesproken, maar wel worden gevoeld. In aannames die langzaam waarheid worden, zonder dat ze ooit zijn getoetst.
Iedereen handelt vanuit zijn eigen belangen, belevingen en behoeften. En juist omdat die zelden expliciet worden gemaakt, ontstaat er ruimte voor interpretatie.
En daar begint het schuiven. Want waar de één denkt dat iets duidelijk is, ervaart de ander juist onduidelijkheid. Waar de één snelheid wil maken, heeft de ander behoefte aan afstemming. En zonder dat iemand het zo bedoelt, gaan die bewegingen langs elkaar heen lopen.
Niet zichtbaar in eerste instantie, maar wel voelbaar. En als dat te lang onder de oppervlakte blijft, wordt het harder, scherper of gaat het ondergronds. Tot het moment dat samenwerking niet meer vanzelf gaat.
Niet omdat het niet kan, maar omdat het niet meer klopt.
